Andrzej Barański – reżyser filmów fabularnych, dokumentalnych i animowanych. Ma w dorobku wiele filmów fabularnych, a także liczne animacje, dokumenty i spektakle telewizyjne, co czyni go jednym z najbardziej wszechstronnych polskich reżyserów. Urodził się 2 kwietnia 1941 r. w Pińczowie. Po ukończeniu Technikum Budowlanego w Kielcach podjął studia na Politechnice Śląskiej w Gliwicach. Później studiował w Szkole Filmowej w Łodzi, gdzie zrealizował obsypaną nagrodami etiudę „Dzień pracy” (1972). Zdjęcia do tej etiudy, jak i do „Podania” (1972) oraz „Krętych ścieżek” (1972) robił Zbigniew Rybczyński (późniejszy laureat Oscara za „Tango”). Barański przez kilka lat realizował filmy krótkometrażowe i oświatowe w Wytwórni Filmów Oświatowych, m.in. „Strumiłło” (1977), „Drugi dom” (1978), „Wypracowanie” (1979), „Lexington 32” (1980). „Jeśli można sobie wyobrazić raj, to była nim WFO – wspominał Barański. Dosłownie cieszyło mnie tam wszystko. Tam nie tylko była obróbka, hala zdjęciowa, ale pracownie, fachowcy, ludzie, którzy umieli przygotować kamery, często przygotować na zamówienie, jak był wymóg twórcy, wszystkie pracownie graficzne, biologiczne”. W 1979 Barański zrealizował pierwszy film fabularny „Wolne chwile”. Reżyser zdobył uznanie jako autor lirycznych, nacechowanych nostalgią obrazów polskiej prowincji: „Niech cię odleci mara” (1982), „Kobieta z prowincji” (1984), „Nad rzeką, której nie ma” (1991), „Dwa księżyce” (1993). Dwa jego filmy, „Kramarz” (1990) i „Kawalerskie życie na obczyźnie” (1992) powstały w łódzkich lokacjach. Od 1975 do 2011 współpracował z żoną, dekoratorką wnętrz Albiną Barańską. Jest laureatem wielu nagród, w tym Platynowych Lwów na festiwalu w Gdyni 2020.
